تبلیغات
اندیشه من - درویش و خانقاه
شنبه 1 مهر 1391  05:52 ب.ظ
نوع مطلب: (صوفیه ،عرفان ،) توسط: جلال موسیر لهستانی




بنیاد فقرای مقدس آنقدر در میان هندو-ایرانیان اهمیت داشته که در ایران آینده به صورت تاریخی در شکل برادری درویشی و نیز در هند در شکل مکتاب مختلف سنیاسیان (sannyasis) وجود داشته‌است.
برخی دیگر از پژوهشگران گفته‌اند که اصل واژهٔ درویش، «دریوز» بوده که «ی» و «و» جابجا شدند و به «درویز» تبدیل شد، و «ز» نیز به «ش» تبدیل شد،


دکتر جواد نوربخش: در مکتب تصوّف سنتی ایران که مبتنی بر توحید اسلامی است درویش به کسی گفته می شود که به راستی بیخویش و بی هستی باشد، به کاینات اعتنا نکند و جز به دوست توجه نداشته باشد. … درس اول درویشی دوست داشتن خلق خدا و احترام گذاشتن به عقاید آنهاست با این یادآوری که درویش نباید فضول مردم و مفتّش عقاید و افکار دیگران باشد. … صوفی باید به همه آدمها صمیمانه عشق بورزد و از روی دل و جان و بدون توقّع پاداش به جامعه ی بشریّت خدمت کند.


خواجه عبدالله انصاری (به نقل از چهل کلام و سی پیام): قومی که از بیشه ی حسد هرگز خاری به دامن ایشان نیاویخت، از بیابان نفس هرگز غباری بر گوشه ی رداء اسلام ایشان ننشست و از هاویه ی هوی هرگز دودی به دیده ایشان نرسید. سلاطین راهند در لباس درویشان، مَلکی صفتند به صورت آدمیان و روندگان در راه خویش خرامان. [۹]
سعدی (گلستان): ظاهر درویشی جامه ژنده است و موی سترده و حقیقت آن دل زنده و نفس مرده.

بزرگترین اقلیت مذهبی در ایران
دراویش در ایران، بزرگترین اقلیت مذهبی به حساب می‌آیند، [۱۴] به نقل از خبرگزاری فارس ۲۰ سلسله دراویش در ایران شناسایی شده‌است.[۱۵] با این وجود جمهوری اسلامی ایران فشارهای زیادی از جمله بازداشت، تخریب خانقاه‌ها و حسینیه‌های دراویش را بر این اقلیت مذهبی وارد می‌کند.

خانقاه آشیان مرغان صفاست --- گلشن عیش و بوستان وفاست
صـوفیان خـاصگی درگـاهند --- خـرقه پوشـان صبغـة اللّـه انـد
خــرده دانـان و تیــز بینانند --- بی نشـانـان و همنشــینانـند
کار ایشان ریاضت و تجرید --- پیشـه انصـاف و عـزلت و تفرید
«شعری بود از سنایی دراین باب»

لیک آنچه مایه ی حیرت و ئأسف فراوان است اینکه در این میان گروهی اگر چه پر مدّعا ،که مجذوب نور «علیشاه»های گوناگونِ خانقاه های کوچک و بزرگ و فریفته ی تابشِ!! نورهای ظلمت خیز پیرامون خود شده اند ،گویا رسول رحمت ،پیامبر فرقه ی "سماعی" آنان نیست و چه بسا اصلا سخنی از توهین و هتّاکی نسبت به آن سرور کائنات به گوش "سماع" زده ی آنان نرسیده است و حتی حاضر به درج اندک مطلبی در رسانه های خود نشده و زحمت کوچکترین عکس العملی را به خود نداده اند.
این در حالی است که همین طایفه ی "از شریعت جَسته" و "از طریقت خسته"ی چند رنگ ،به مناسبت اولین سالگرد «حمله دراویش گنابادی به مردم نمازگزار کوار» و به منظور مظلوم نمایی هر چه بیشتر ،ویژه نامه مفصّلی با نام «مردان خدا» تدوین و منتشر می نمایند.
شایان ذکر است طبق اخبار واصله از منابع معتبر ،تاکنون هیچگونه واکنشی نه در فضای واقعی و نه در فضای رسانه ،از سوی اقطاب و مریدان و مجموعه فقرای!! این فرقه ،گزارش نشده است.
در پایان باید پرسید:
علی رغم ادعای این فرقه مبنی بر شیعه دوازده امامی بودن و اعتقاد به ولایت امیر المؤمنین علی (علیه السلام) ،بی تفاوتی و سکوت چه توجیهی دارد؟!
آیا بین سکوت نامیمون در قبال توهین و حضور برخی سردمداران این فرقه در آمریکا و انگلستان و... ارتباطی هست؟!
و آیا طرح موضوع کشته شدن "وحید بنانی" و یا محکومیت "نصرت طبسی" مهم تر از محکوم نمودن ساخت فیلم موهن و گستاخی بزرگ نسبت به پیامبر اعظم(ص) است که باید اینچنین با بی مهری رو به رو شود؟! و...

خانقاه

خانقاه و درویش
خانقاه عربی شده واژه پارسی خانگاه می‌باشد. نام‌های دیگر آن "زاویه"، :دویره"، "رباط" و به ترکی استانبولی "تکه" به محل زندگی، آموزش، و گردهم آئی و فعالیت درویشان و صوفیان گفته می‌شود. درگاه و آستانه بیشتر به خانقاه هائی گفته می‌شد که محل زندگی پیر و یا مدفن وی بوده‌است. در دوره‌های گذشته سالک در سیر و سلوک جغرافیائی خود بعنوان استراحتگاه و توقف از وجود خانقاه‌ها استفاده می‌کرد.

ساختار اغلب خانقاه‌های اولیه، ساده بوده و شبیه خانه و یا مسجد ساخته می‌شد، هرچند خانقاه‌های آسیای مرکزی و هند دارای بنای آجری با تزئین آجرکاری و گچ بری و کاشیکاری که اغلب با مناره ساخته می‌شدند. در منطقه آناتولی در قرن هفتم قمری خانقاه‌ها گسترش بیشتر یافتند و معمولاً علاوه بر صحن و حجره‌ها، دارای صحن بزرگ محل اجتماع گنبد دار، پذیرائی مسافران و سالکان، آشپزخانه، خلوتخانه وگاه کتابخانه بودند این ساختار در مورد خانقاه‌های آسیای مرکزی و چین نیز وجود داشته‌است.

با گسترش خانقاه‌ها و انشعاب طریقت‌های مختلف، علاوه بر برگزاری آئین‌های رسمی دینی و مذهبی آداب و روش‌های متعدد دیگری ابداع و برقرار گردید. هرچند آداب هر طریقه اختصاصی برای آن طریقه بوده ولی آداب مشترکی نیز در بین خانقاه‌ها متداول بوده‌است. ازجمله آدابی که تقریبآ مشترک بوده می‌توان به آداب تشرف (خرقه پوشی- سرتراشی) آداب تنبیه و تصغیر ( پایماچان- قربانی- خرقه سوزی- کفشداری) و آداب سماع ( سماع- دف نوازی) و آدابی مثل چله نشینی و ذکر اشاره کرد.[۵] در بعضی طریقت‌ها مثل نقشبندیّه و قلندریّه این آئین‌ها و آداب به حداقل بوده ولی در دیگر خانقاه‌ها اجرا میشده‌است


  • آخرین ویرایش:دوشنبه 27 شهریور 1396
  • برچسب ها:سنایی ،
نظرات()   
   
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر